Średnie wynagrodzenie netto w UE: Polska 21. na 27 krajów

Ostatnio sprawdzono 19 października 2026 r. według bazy Eurostatu earn_nt_net w wersji z 1 października 2026 r. oraz rozporządzeń Rady Ministrów o minimalnym wynagrodzeniu (Dz.U. 2025 poz. 1242 i Dz.U. 2026 poz. 1213).

Ten sam ranking daje dwa różne obrazy Polski. Liczony w euro stawia nas tuż za Litwą, na 21. miejscu, a za plecami zostawia tylko sześć krajów: Łotwę, Słowację, Chorwację, Węgry, Bułgarię i Rumunię. Wystarczy jednak uwzględnić, ile kosztuje życie, i Polska wyprzedza Czechy, Portugalię i Grecję. Powód jest prosty: według Eurostatu ceny konsumpcji gospodarstw domowych w Polsce były w 2025 r. na poziomie 73,3 (UE-27 = 100), trzecim najniższym w Unii po Bułgarii (62,5) i Rumunii (65,1).

Wynagrodzenie netto w krajach UE w 2025 r.: ranking Eurostatu

Średnią UE-27, czyli 29 954 euro netto rocznie dla singla bez dzieci z przeciętnym wynagrodzeniem, przekroczyło według Eurostatu w 2025 r. tylko 10 z 27 krajów, od Luksemburga (55 877 euro) po Francję (32 346 euro). Pozostałe 17, od Cypru po Rumunię, zostały poniżej, a Polska z 19 086 euro jest w tej grupie siódma od końca.

Luksemburczyk ma na rękę ponad cztery razy więcej niż Rumun, a podium uzupełniają Irlandia (47 027 euro) i Dania (45 430 euro). W naszym sąsiedztwie różnice są za to minimalne. Czechy mają 20 901 euro (19. miejsce), Litwa 19 093 euro (20.), Polska 19 086 euro (21.), Łotwa 19 035 euro (22.), a Słowacja 18 097 euro (23.). Polskę i Litwę dzieli zaledwie kilka euro rocznie. Niemcy, najczęstszy kierunek porównań, są ósme z 36 535 euro. Pełne dane pochodzą z bazy Eurostatu earn_nt_net i zestawienia „Wages and labour costs”, a poziom cen z bazy prc_ppp_ind_1.

Skąd skok o pięć miejsc? Standard siły nabywczej (PPS) to wspólna jednostka, do której Eurostat przelicza kwoty parytetami siły nabywczej, żeby usunąć różnice w cenach między krajami. Euro zarobione w Warszawie kupuje więcej niż euro zarobione w Pradze czy Kopenhadze, więc w PPS Polska z 26 015 jednostkami wyprzedza Czechy (23 232 PPS) i Słowację (21 361 PPS), choć w euro zarabia mniej od Czechów. Jedno zastrzeżenie: wartość PPS dla Bułgarii (12 374) jest niższa niż w euro mimo najniższych cen w UE, co wygląda na anomalię w bazie, więc lepiej nie wyciągać z niej wniosków.

Najbardziej zmienia się obraz krajów najdroższych. Dania ma najwyższy poziom cen konsumpcji w UE (139,7), więc z trzeciego miejsca w euro spada na siódme w PPS.

Polskie płace w euro rosną przy tym szybko. Ekonomiści banku Pekao wyliczyli w czerwcu 2026 r., że w przeliczeniu na euro płace w Polsce podwoiły się w pięć lat i potroiły w dekadę. Widzą w tym coś więcej niż powód do dumy:

„Płace w euro to miara naszej konkurencyjności kosztowej, a ich skokowy wzrost wyjaśnia wiele zjawisk i trendów z ostatnich lat, od kłopotów wielu branż przemysłu, po zakończenie boomu na outsourcing usług do Polski.”

Ekonomiści banku Pekao, zespół analiz makroekonomicznych, 8 czerwca 2026 r., Bankier.pl

Jest też druga strona tej samej monety: miejsce w rankingu w euro zależy częściowo od kursu złotego, a nie tylko od podwyżek. Dobrze widać to na płacy minimalnej, o czym niżej.

Ile zostaje na rękę i kim jest „przeciętny pracownik” Eurostatu?

Przeciętny pracownik w modelu Eurostatu zarabiał w Polsce w 2025 r. 9408 zł brutto miesięcznie, z czego na rękę zostawało 6743,35 zł, czyli 71,7% brutto. Te 9408 zł brutto to więcej niż przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej, które Główny Urząd Statystyczny (GUS) podał za 2025 r. (8903,56 zł), i wyraźnie więcej niż mediana GUS (7695 zł w kwietniu 2026 r.).

Eurostat nie zbiera pasków wypłat. Liczy netto modelowo: brutto minus podatek dochodowy i składki pracownika plus zasiłki rodzinne, według modelu „przeciętnego pracownika” Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Parametry podatkowe bierze z początku roku, a zmiany w trakcie roku pomija. Sam urząd zastrzega, że takie przypadki są ilustracyjne i nie muszą być reprezentatywne.

Rachunek dla jednego miesiąca 2025 r. (1/12 rocznych danych Eurostatu dla Polski) wygląda tak:

• wynagrodzenie brutto: 9408,00 zł,
• minus składki społeczne pracownika: 1289,84 zł, czyli 13,71% brutto,
• minus podatek, czyli podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) łącznie ze składką zdrowotną: 1374,81 zł,
• na rękę: 6743,35 zł, czyli 71,7% brutto.

W skali roku daje to 112 896 zł brutto i 80 920,19 zł netto. Podatek wynika ze skali z art. 27 ust. 1 ustawy o PIT: do 120 000 zł podstawy obowiązuje 12% minus 3600 zł kwoty zmniejszającej podatek, a powyżej tego progu 10 800 zł plus 32% nadwyżki (podatki.gov.pl). Przeciętny pracownik z rankingu do drugiego progu więc nie dochodzi.

Haczyk tkwi w definicji. Eurostat bierze pod uwagę tylko gospodarkę przedsiębiorstw (sekcje B–N klasyfikacji działalności NACE), a tam płace są wyższe niż w całej gospodarce. Według GUS przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej wyniosło w 2025 r. 8903,56 zł brutto, a po odjęciu składek emerytalnych, rentowych i chorobowych 7770,04 zł. Jeszcze niżej leży mediana: w kwietniu 2026 r. 7695,00 zł brutto, o 6,0% więcej niż rok wcześniej. W firmach do 9 osób mediana równała się płacy minimalnej (4806,00 zł), w firmach zatrudniających ponad 1000 osób wyniosła 9098,87 zł. Połowa pracowników zarabia więc wyraźnie mniej niż „przeciętny pracownik” z unijnych tabel.

Inaczej wypada też rodzina. Jeden zarabiający z dwójką dzieci miał w Polsce w 2025 r. 116 154,73 zł netto rocznie (27 397 euro), w tym 19 200 zł z 800 plus. To świadczenie wychowawcze w wysokości 800 zł miesięcznie na każde dziecko do 18. roku życia, niezależnie od dochodu (art. 5 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci). Przy unijnej średniej dla takiej rodziny 36 979 euro Polska jest w tym wariancie 16. w euro, a nie 21. Zgadza się to z danymi OECD (Taxing Wages 2026): klin podatkowy, czyli podatki i składki jako część kosztu pracy, wyniósł w Polsce w 2025 r. 14,2% dla małżeństwa z dwójką dzieci, w którym pracuje jedna osoba z przeciętną pensją (szósty najniższy wynik w OECD, średnia 26,2%). Dla singla klin wyniósł w Polsce w 2025 r. 35,0% (średnia OECD 35,1%).

Uwaga na liczby krążące w mediach. Euronews 4 czerwca 2026 r. podawał dla Polski 16 163 euro netto i 26 929 euro dla UE, a baza Eurostatu po aktualizacji z 1 października 2026 r. pokazuje 19 086 i 29 954 euro. Rankingi opierają się na różnych wydaniach danych i różnych definicjach.

Płaca minimalna w krajach UE w 2026 r. według Eurostatu

Polska płaca minimalna, 4806 zł brutto, odpowiadała według Eurostatu w lipcu 2026 r. 1119 euro miesięcznie i dawała Polsce 10. miejsce wśród 22 krajów UE z ustawową płacą minimalną, a w PPS miejsce 9. Najwięcej wynosi ona w Luksemburgu (2771 euro), najmniej w Bułgarii (620 euro).

W styczniu 2026 r. ta sama polska płaca minimalna była warta 1139 euro. Kwota w złotych się nie zmieniła, więc różnica wynika wyłącznie z przeliczenia złotego na euro (Eurostat earn_mw_cur). Od 1 stycznia 2027 r. płaca minimalna w Polsce wzrośnie do 4950 zł, a minimalna stawka godzinowa z 31,40 zł do 32,30 zł (§ 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 września 2026 r., Dz.U. 2026 poz. 1213; obecne stawki: Dz.U. 2025 poz. 1242).

U południowych sąsiadów płace minimalne są niższe. W Czechach od 1 stycznia 2026 r. wynoszą 22 400 koron czeskich miesięcznie, czyli 134,40 korony za godzinę przy 40-godzinnym tygodniu; czeskie ministerstwo pracy (MPSV) zakłada, że to 43,4% przeciętnej płacy brutto w 2026 r. Eurostat przelicza tę kwotę na 923 euro. Przeciętna czeska pensja brutto w II kwartale 2026 r. wyniosła według czeskiego urzędu statystycznego (ČSÚ) 51 966 koron, o 6,4% więcej niż rok wcześniej (realnie o 4,3%). Na Słowacji płaca minimalna wynosi od 1 stycznia 2026 r. 915 euro i jest wyznaczana automatycznie jako 60% przeciętnej płacy. Ta przeciętna płaca brutto wyniosła w II kwartale 2026 r. 1707 euro, nominalnie o 3,2% więcej niż rok wcześniej, ale realnie o 0,5% mniej. To pierwszy realny spadek po dziesięciu kwartałach wzrostów. Austria, Dania, Finlandia, Szwecja i Włochy ustawowej płacy minimalnej nie mają, dlatego w tabeli są 22 kraje.

W PPS polska płaca minimalna (1547) wyprzedza czeską (1015) i słowacką (1074) o ponad 40%, choć w euro różnica to około 200 euro. Te same niskie ceny, które windują Polskę w rankingu pensji netto, działają więc także na najniżej zarabiających.